Gavin Friday zit in zijn werkkamer; achter hem hangen portretten van Oscar Wilde, Jacques Brel en David Bowie. De Ierse zanger, componist en beeldend kunstenaar - in de jaren tachtig het hoofd van The Virgin Prunes - oogt energiek en scherp. We praten over zijn jongste album Ecce Homo, over verlies, geloof, Sinéad O’Connor, ouder worden en over de tournee die hem straks tot in Roeselare brengt.

Rino: Toen Ecce Homo uitkwam, was ik niet meteen overtuigd. Maar toen ik de plaat, naar aanleiding van dit gesprek, opnieuw beluisterde, bloeide ze helemaal open. Het is een gelaagd, complex en ambitieus werkstuk.

Gavin: Ik hou van albums die traag openvallen. Toen ik jong was, kocht je een plaat, en de nummers die je eerst oversloeg, werden na een tijd vaak de belangrijkste. Ik wou met Ecce Homo zo’n plaat maken, eentje die zich verzet tegen de fast culture. Ik wil muziek maken zonder houdbaarheidsdatum.

Rino: Je hebt recent enkele geliefden en vrienden moeten afstaan, zoals je moeder en nog niet zo lang geleden Dave Ball, met wie je dit album maakte - ooit de helft van Soft Cell.

Gavin: Ik kende Dave sinds 1982, toen hij de laatste Virgin Prunes-plaat produceerde. Hij had ooit een zwaar ongeluk waarbij hij zijn rug brak, en sukkelde sindsdien met zijn gezondheid. We vulden elkaar perfect aan. Hij was een pure ziel.
En midden in de opnameperiode overleed mijn moeder aan Alzheimer. Ooit maakte ze de jurken van de Virgin Prunes. Ze was mijn bondgenoot, ook toen mijn vader niet blij was met wat ik deed. Alzheimer is een wrede ziekte: ze rooft langzaam de ziel van iemand. Lamento is voor haar - en voor een vroegere geliefde. Twee vrouwen die me elk op hun manier gevormd hebben.
Ik heb mijn moeders laatste voicemail bewaard: ze wenst me daarin een gelukkige verjaardag. Dat zit in die song verwerkt.

Rino: Ook Sinéad O’Connor was een goede vriendin.

Gavin: Ze zou meezingen op de nieuwe plaat. De dag dat ze stierf, zat ik in de keuken. Het nieuws kwam binnen, en meteen zonden alle Ierse radiostations haar muziek uit. Overal hoorde je haar stem, ramen open, mensen die meehuilden. Het was alsof het hele land rouwde. Ze was moedig, compromisloos. Ik mis haar nog elke dag - haar woede, maar ook haar eerlijkheid.

Rino: Je muziek klinkt groot, bijna theatraal.

Gavin: Een album moet een wereld zijn, zoals Bowie of Tom Waits die creëerden. Ik ben een oude ziel, ik geloof nog in dat idee. Tijdens een tournee met Virgin Prunes kreeg ik een videocassette van Brels laatste concert in de Olympia. Zijn intensiteit sloeg me omver. Ik heb ook altijd een zwak gehad voor het Weimar-tijdperk: Kurt Weill, Duitse cabaretmuziek, die schaduw tussen ironie en wanhoop. Dat zit nog steeds in wat ik doe.

Rino: Wat kan het publiek verwachten?

Gavin: Een intense show. Ecce Homo vormt de ruggengraat, maar ik breng ook ouder werk, zelfs Virgin Prunes-nummers. Ik werk met geweldige muzikanten, klassiek geschoold. Het wordt een theatrale reis, een totaalervaring met licht, beweging en contrast.
Ik heb mezelf als performer te lang verwaarloosd. Optreden houdt me jong. Zodra ik op het podium sta, voel ik me levend. En ook podiumangst - ja, altijd. Maar zodra het eerste nummer begint, verdwijnt dat.
Die twee uur op het podium, dat is pure extase.

21.02.2026 - Het Depot - Leuven

22.02.2026 - Bourla Theatre - Antwerpen

24.02.2026 - Carré - Amsterdam

25.02.2026 - De Spil -Roeselare

21.02.2026